یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان دیزمار شرقی بخش خداآفرین شهرستان کلیبر واقع شده‌است. این روستای تاریخی مرکز دهستان مذکور بوده و دارای 4۰۰ خانوار می باشد.این روستا دارای آب و هوای معتدل بوده و روستای بسیار زیبا و تاریخی است.تاریخ این روستا به بیش از ۲۰۰۰ سال برمیگردد آثار متعدد باستانی کشف شده این ادعا را تایید میکند.
نکته جالب اینکه شغل تمام اهالی زنبور داری است وگویند در این روستا پیرزنی که هیچ امکان وکمکی ندارد حدااقل 200کلونی زنبور عسل نگهداری می کند

آنزیم ها مواد پیچیده ای هستند که در سلولهای زنده تشکیل شده و در فعل و انفعالات حیاتی موجود نقش مهمی را بازی می کنند . عسل حاوی آنزیم های متفاوتی بوده که می تواند هر نوع قند دیگر را به قندهای مفید برای بدن تبدیل کند مهمترین آنزیم های عسل عبارتند از :

1- آنورتاز : این آنزیم از غده بزاقی زنبور ترشح و ساکارز موجود در شهد گل را به گلوکز و لوولوز تبدیل می نماید . فعالیت آنورتاز و دیاستازها که موجب تشکیل هیدروکسی متیل فورفورال ( HMF ) در عسل می شود بیانگر میزان حرارت دادن بیش از حد عسل خواهد بود .

2- آلفا و بتا آمیلاز :

منشا و عمل این آنزیم مشخص نیست ولی (آمون 1946)معتقد است که این آنزیم توسط زنبور عسل تهیه می شود.

3- گلوکز اکسیداز: این آنزیم از غده شیری زنبور عسل ترشح و باعث اکسید شدن گلوکز و تبدیل آن به اسید گلوکونیک و پراکسید ئیدروژن (2O2H) می شود.

4– آنزیم های دیگر:
مانند فسفاتاز و اینهیبین(inhibine) در عسل وجود دارند. اینهیبین خاصیت باکتری کشی دارد و از رشد باکتری در عسل جلوگیری می کند. آنزیم های عسل به مرور زمان و با درجه حرارت کاهش می یابد و ممکن است از بین بروند.

در كشور ما به علت محدود بودن منابع شهد در بيشتر نقاط كشور و عدم امكان استفاده زنبورداران از بيشتر منابع شهد باغ ها و مزارع عسل خيز ، حتي در فصول بهار و تابستان مجبورند براي توليد عسل قابل فروش به دلايل اقتصادي ، از تغذيه مكمل شربت شكر استفاده كنند ؛ در غير اينصورت در بيشتر نقاط كشور ، ميانگين توليد عسل طبيعي هر كندو كمتر از 10   كيلو خواهد بود كه چنين توليدي با قيمتي كه مردم حاضرند براي عسل بپردازند ، براي زنبوردار اقتصادي و ممكن نخواهد بود .

عسل شیرین كننده غلیظ و چسبناكی است كه زنبورها آن رابه طور طبیعی برای تغذیه خود می سازند. فرایند ساخت عسل زمانی آغاز می شود كه زنبورها روی گلها می نشینند و شهد آنها را در دهان خود جمع می كنند.این شهد سپس با آنزیمهای ویژه ای در بزاق دهان زنبورها مخلوط می شود،یك فرایند كیمیایی كه آن را به عسل تبدیل می كند.زنبورها عسل را به كندو می برند و آن را در سلولهای دیواره كندو ذخیره می كنند .

عسل یک واژه عربی است که در زبان فارسی " انگبین " نامیده می شود. عسل  اکسیری پر ارزش است که در تمام طول تاریخ به عنوان یک غذای خوش طعم و شفابخش مورد توجه بشر قرار گرفته است، طوریکه گذشتگان آن را مظهر پاکی و خلوص و همچنین نشانه قدرت و جوانمردی می دانستند. در یونان و روم باستان عسل را مظهر برکت ، عشق و زیبایی دانسته و مصریان مالیات خود را بر اساس آن می پرداختند.

عسل در زمان های خیلی دور بطور طبیعی در لابه لای صخره ها و در جنگل ها وجود داشته ، ولی انسان تقریباً از چهارهزار سال پیش به اصول کندو داری و پرورش عسل پرداخته است و این ماده مغذی در طی سالیان محفوظ مانده است.طوریکه در مقبره های فراعنه مصر، کوزه های پر از عسل ، سالیان دراز باقی مانده و فاسد نشده است. این ماده با وجود شیرینی بسیار ترش نمی شود و کپک نمی زند . در قرآن سوره ای بنام " نحل " مربوط به زنبور عسل و عسل است که اهمیت این ماده را نشان می دهد.